Een veelgebruikte titel (of tenminste en variant daarop) de afgelopen tijden in onze stukjes hier op deze site. Is dat gek? Mwah. Een beetje misschien. Het is misschien stil naar buiten toe maar in de diverse kantoren van onze inVANity-vriendjes broeit het nog altijd. Het is er nog steeds niet stil. Er klinkt veelal het getik van de typemachines, het geratel van koffiezetters, en gekrabbel van bijna droge balpennen op net iets te dun papier.
Alsmaar schrijven en schrijven. Dan weer het geluid van een scheurende pagina of een bijna beurs gedrukte Backspace knop. Een slakende zucht, het klotsen van een koffiemok die leeggegoten wordt in een daar zo naar verlangende mond. Heel zachtjes tikken de gemorste druppels op het bureau.
Iemand drukt op enter.
Zo gaan de dagen voorbij. Dagen worden weken. wekenlange stiltes van mensen die keihard werken om hun ideeën op papier te krijgen en het wanhopige geluid van het alles weggooien omdat het niet geworden is wat er voor ogen was. Onmachtige zuchten. Het kenmerkende geluid van de muis die op “File > New” klikt.
Dan ineens, uit het niets, een reeks aanslagen op het toetsenbord. Een enthousiaster wordend ge-adem. Een mentale zonnestraal die plotsklaps dat doffe scherm van het nodige licht voorziet. Er is iets gemaakt. Er staat iets in zwarte pixels op wit digitaal papier. Nog ver weg van de onvermijdbare koffievlekken die het op een dag zullen besmeuren maar het is er. Bijna tastbaar. Genoeg ruimte om voort te borduren, genoeg om ook die tweede stap te zetten. Die tweede stap die de eerste weer doet verbleken maar de oplossing is slechts een paar klikken weg.
En dan weer stilte. Het schuiven van de stoelpoten over de houten vloer. De voetstappen naar de koelkast en het geluid van het wanhopige zoeken naar een verfrissing.
Zo klinkt het hier, op de kantoren van inVANity nu al geruime tijd. We zijn keihard bezig met het maken van nieuwe plannen. Plannen die gestaag vorm krijgen. Je hoort het zodra het zover is.
