30: Mistakes of my Youth

Na een droge periode hier weer eens een aflevering van de alom geprezen 30 reeks.

Deze editie speelt zich af echt VLAK na de allereerste aflevering. Laten we het op een uur of drie houden.
Weet ik vele hoe lang zo’n pubquiz duurt, ik ben niet zo van de deskresearch.

Mistakes Of My Youth speelt zich af:

tijdlijnmfmy

 

 

 

Drie uurtjes na de gebeurtenissen in What’s The Story

The choice is mine for making
a better road ahead
the road that I’ve been taking,
headed for a dead-end,
but it’s not too late to turn around

-Mistakes Of My Youth, Eels

 

Opgelucht zakt Stef onderuit op z’n stoel en met een geveinsde trots kruist hij zijn armen achter zijn hoofd, terwijl hij een klein beetje onderuit in zijn stoel zakt. Tevreden knikt ie zijn hoofd, zijn eer is gered. “Hij was lastig deze keer” mompelt hij. De vier andere heren aan het tafeltje in Café De Boss knikken instemmend, maar zijn beduidend minder trots op de zojuist geleverde prestatie. Bij Marc overheerst misschien zelfs wel de frustratie.

“Echt vijf of zes vragen over architectuur ook hè” moppert hij, “welke mongool weet nu wie de architect van dat Achterhuis is?”

 

“Nou, hij dus hè” wijst Jacob naar Patrick, die lachend een slok neemt uit zijn glas kraanwater. “Ik heb jullie weer gered vandaag.” Zegt ie nog steeds lachend, zodra z’n mond leeg is.

“Ja, dank je man,” antwoord Stef, “ We waren bijna de aansluiting met de nummers 1 en 2 kwijtgeraakt.” Stef slaat Patrick amicaal op de schouder, als teken van dank en respect. “Als we jou toch niet hadden…”

 

Het was voor de heren een lastig avondje pubquizen geweest. Ten eerste was Martin er niet, die was afgehaakt in verband met een date en of ie nu wel of niet duidelijk genoeg had afgezegd was een punt van discussie geweest. Gelukkig hadden ze de eeuwige reserve Patrick nog kunnen bellen. Halverwege schoof ie aan tafel en vanaf dat moment hadden ze geen vraag meer niet kunnen beantwoorden. Oké, sommige antwoorden waren dan wel niet juist geweest, maar zonder Patrick hadden ze bijvoorbeeld nooit geweten dat Dirk van Delft het goede antwoord moest zijn.

 

“Ik vond het maar een kutweek” concludeert Bob.

“Omdat je geen drol wist” weet Marc.

“Zegt degene die op zijn 29e nog in een spoelkeuken werkt.”

Zeker drie seconden is het stil aan tafel. Dan schuift Jacob wat onrustig heen en weer op zijn stoel, zoals hij eigenlijk altijd doet als ie stil zit. Na een kleine aarzeling besluit ie op te staan en een soort afscheidsspeech te houden.

“Hé Jongens, ik ga er meteen vandoor hoor, ik moet nog het een en ander doen.”

De andere vier nemen afscheid en als Jacob weg loopt, roept Marc ‘m nog achterna; “Als je Martin nog spreekt, schop ‘m dan tussen z’n grote tenen namens mij!”

 

“Wat moet die lul in godsnaam doen eigenlijk? Hij is toch nog werkeloos? Moet ie z’n kamer opruimen van z’n moeder?” lacht Bob. Stef en Marc lachen hardop maar Patrick kijkt geïrriteerd; “Bob, doe effe normaal. Die gozer is zo depressief als wat. Laat ‘m met rust. Ik loop jou toch ook niet te treiteren met dat Nazi-wijf van je?”

 

Wederom is het drie seconden stil aan tafel, tot Marc besluit daar wat aan te doen. “Vind Sylvia dat wel goed?, dat je de kinderen weer bij je zus gedumpt hebt?” Lachend kijkt Bob hem aan.
“Nee man, dat vindt ze prima. Ze zegt altijd dat ik meer ‘mij-tijd’ moet pakken. Anders lul ik toch maar door ‘r ziekenhuisseries heen.”

 

“Wie ligt er in het ziekenhuis?”

Met grote vragende ogen staat Jacob weer naast de tafel.

“Niemand, sukkel.” Beantwoord Marc de vraag.

“Ah, oké. Euhm, iemand mijn fietssleutel gezien?, oh laat maar ik zie ‘m al.

Hij bukt onder de tafel en komt vrijwel meteen weer omhoog.

“Nou, tot volgende week hè?”

“Doei!” Roepen de andere vier in koor.

 

Hé, Patrick, heb je mijn nieuwe huis al gezien? Vraagt Stef terwijl ie zijn telefoon tevoorschijn haalt.

“Nee, ga je verhuizen joh?”

“Nog niet, ik heb vanmiddag gereageerd, maar heb goede hoop. Volgens zo’n kansberekeningsding moet ik het haast wel worden. Hier, kijk.”

Stef duwt zijn telefoon in de handen van Patrick. “Kijk die grote slaapkamer man, echt perfect.”

“Wanneer hoor je het?” vraagt Marc beleeft.

“Eind van de week als ’t goed is. En dan krijg ik de week erna al de sleutel.”

 

“Dat is snel” concludeert Patrick terecht met gefronste wenkbrauwen.

“En Marc gaat niet mee?” vraagt hij, terwijl hij de telefoon teruggeeft.

“Nee, lekker mijn eigen plekje, heb ik ook geen last meer van dat gepingel, als ie weer eens zit te repeteren ‘s morgens.”

Gekscherend geeft ie Marc een kleine duw.

“Het was altijd maar tijdelijk hè” zegt die.

“Net zo tijdelijk als je bijbaantje in dat restaurant zeker” lacht Bob overdreven hard. Marc lacht schaapachtig, Stef negeert het. “Het is hier echt maar paar minuutjes vandaan. Wil je het zien? Het is echt vet mooi!”

“Prima,” stelt Patrick, “en dan ga ik daarna naar huis.”

 

Net iets te hard fietst Jacob de stoep op. Het zadel geeft ‘m een fikse tik in zijn mannelijkheid en terwijl ie afstapt wrijft ie dan ook mopperend even over z’n zaakje. Hij bindt z’n fiets vast aan de regenpijp en loopt richting de portiekdeur.

Omdat dat een wandeling is van zeker 15 seconden, doodt ie de tijd door even op z’n telefoon te kijken. Voor de verandering heeft het ook nog nut ook, hij heeft zelfs twee Sms’jes van Martin.

 

De eerste luidt:

“Ze is leuk, kom niet meer die kant op.”

En de tweede:

“Ben nu bij haar thuis, op bank. Ze is ff naar toilet. Echt leuk.”

 

Marc neemt een grote slok om zijn glas te legen. Alleen hij en Bob zitten nog aan het tafeltje. De muziek in Café de Boss is inmiddels wat harder gedraaid en de meeste quizteams zijn al verdwenen.

Bob gaat er eventjes wat beter voor zitten, hij heeft duidelijk zin in het volgende gesprek. “Zo, dus je bent binnenkort helemaal alleen?”

“Ja”, knikt Marc, “ik moet alleen even…”

“Lekker zeg”, onderbreekt Bob hem direct. “Kun je eindelijk elke avond nieuw wijf mee naar huis sleuren.”

“Euh, ja?” antwoord Marc twijfelend.

Bob zit niet te wachten op antwoord en praat lekker door “kerel, jij gaat de tijd van je leven krijgen, fuck man, lekker!”

Enthousiast trommelt bob op tafel. “Ik geef het 3 weken” besluit hij na zijn drumsolo. Marc kijkt hem vragend aan. “huh? Drie weken voor wat?”

Een grote grijns vormt zich op Bob’s gezicht. “Tot je met een jeukende eikel bij de dokter zit.”

 

Marc grinnikt schaapachtig. “haha, ja, dat euh, is niet echt mijn ding, vrouwen oppikken, dat weet je toch?”

“Lul niet, dat is elke man’s ding, vrouwen volblaffen. Daar zijn we voor gemaakt, Daarom hangt dat stuk vlees tussen je benen. Om je zaad te verspreiden.”

“Ik ben meer van de liefde, denk ik” probeert Marc er tussen te krijgen.

“Nee Marc, je bent meer een lafbek” gaat Bob verder, “dat maak je jezelf wijs omdat je gewoon niet op de dames af durft te stappen.”

Marc haalt zijn schouders op. “Ik heb Eefje wel eens…”

Maar Bob heeft nog steeds geen trek in repliek. “Kerel, ik ga het je nog één keertje laten zien allemaal.”

 

Hij schuift een stoeltje op zodat hij direct naast Marc komt te zitten. “Ik zal eerlijk tegen je zijn. Een succesvol schutter is succesvol omdat ie zijn vizier niet richt op dingen die ie toch niet kan raken. Zie je dat ongelooflijk lekkere wijf daar bij het raam?” “Ja?” “Die slaan we nog even over, daar ben je nog niet aan toe.”

“Oh.”

“Laten we het dus eerst daar maar eens proberen.” Bob wijst naar het tafeltje met de giechelmeisjes. “Goed, het allerbelangrijkste is; je moet zo’n wijfie het idee geven dat ze jou wil, en niet andersom. Je moet ‘r laten denken dat je haar een pleziertje doet, dat je het voor deze ene keer wil toelaten dat ze op je pik zit, snap je? Speel eerst een beetje met je prooi, voordat je toeslaat.”

Marc kijkt naar de meisjes. “Zijn ze niet een beetje…”

Voor de derde keer onderbreekt Bob hem. “Ben je klaar? Daar gaan we, volg me.”

Bob staat op, trekt z’n jasje recht en loopt vol vertrouwen op de meisjes af, Marc volgt schoorvoetend.

 

Over het platte zwarte scherm rolt de aftiteling al een seconde of vijf.

“Ik vond het best een leuke film” zegt Diane, om de stilte maar te doorbreken.

Martin knikt.

“Ik miste toch wat balans tussen de stijl van beeldvoering en het ritme van de montage. Daardoor kon ik de spanningsboog af en toe niet echt voelen, het leidde af.” Diane kijkt ‘m aan vragend aan.. “Sorry, verder was het inderdaad best leuk allemaal.”

 

Hij bukt voorover en zoekt de schoenen die hij halverwege de film ergens uitschopte weer bij elkaar. “Hoe laat is het eigenlijk?” vraagt hij als hij bijna een lege wijnfles omgooit terwijl hij een eerste schoen naar zich toe trekt.

“Luister Martin. Je mag best blijven slapen, want ik vind je best wel heel erg leuk. Maar wel op de bank. Je snapt dat ik niet zomaar met iedereen meteen het bed in duik?” “Oké” zegt Martin en zet z’n schoen weer neer. “Heb je misschien een reservetandenborstel?”

 

Om de een of andere reden klemt de voordeur deze keer niet bij het openen, en door de ferme duw die Jacob wél gaf komt hij dus komt vrij letterlijk met de deur in huis vallen. Vanuit de woonkamer klinkt meteen gegil.

“Ik ben het maar!” roept Jacob snel.

De gangdeur slaat open, in de deuropening staat zijn moeder, de tranen rollen over haar wangen. “WAAR WAS JE?” roept ze huilend. “Ik dacht dat je dood was! Hoe vaak heb ik je verteld dat je een briefje moet achterlaten als je weggaat!? Ik was ongerust! Je kan me dit niet aandoen Jacob, ik trek dit niet, echt niet! Je moet met me communiceren, ik was bang dat ik nóg een kind verloren was!”

 

Jacob staart zijn moeder even aan. “Sorry” zegt hij, en dan dringt tot hem door wat zij zojuist zei; ‘nóg een kind verloren’. Paniekerig herhaalt hij het hard op. “Nog een kind verloren? Hoezo nog een kind verloren? Is Frederique dood?”

Zijn moeder snikt en veegt de tranen uit haar ogen. “Nee Jacob, je weet best wat ik bedoel.”

 

“En check dat, die nooduitgang komt uit op het dak van de Appie, weet je hoe kankergroot dakterras dat gaat worden? Dat wordt van de zomer één grote barbecueorgie, de complete kinderboerderij gaat op ’t vuur. Fuck man, ik ben echt zo blij, mijn leven gaat nu eindelijk écht beginnen.” Stef staat tevreden met zijn handen in zijn zij. Verliefd kijkt hij naar boven, naar het bouwval waarvan hij hoopt dat binnenkort zijn thuis wordt.

“Nou, ik hoop voor je dat je het ook toegewezen krijgt” tracht Patrick de euforie wat te tempen.

 

Met zijn hart nog kloppende in zijn keel ploft Jacob in het logeerbed dat nu al enkele weken zijn eigen bed is. Hij pakt zijn nog openstaande laptop er bij en zet de schermverlichting weer aan. “Fuck” moppert ie. De browser is weer eens aan het kutten, waarom heeft ie z’n moeder destijds toch zo’n goedkope internetverbinding aangepraat? Die kutquiz duurde al langer dan hij hoopte en nu verliest ie nog meer kostbare seconden. Hij refreshed de browser en logt weer in op Facebook. Natuurlijk slaat ie alle berichtjes e.d. over en klikt ie direct door naar zijn spelletje.

Het vakje waarin staat dat er een veldslag plaatsgevonden heeft knippert fanatiek rood. “Fuck nee” moppert ie in zichzelf. Maar helaas. Zijn complete leger is uitgeroeid. Een chatvenster springt open, ene LadyDeathBitch zegt “Sorry broertje, ik was net te laat terug. Laat maar weten wat je nodig hebt om je legertjes opnieuw te bouwen.”

 

Een vinger strijkt langs het stof van Marc’s broek in de richting van zijn kruis. Hij kijkt er naar. Vlak voordat de vinger diens bestemming bereikt legt ie zijn hand er op. Zijn blik vliegt over de nauwelijks gevulde dansvloer, naar dat ene donkere hoekje, waar Bob staat. Bob, met zijn tong in de mond van dat 16 jarige meisje. Hij walgt er een beetje van en kijkt naast zich, naar de eigenaresse van de vinger die hij zojuist stopte in diens baan richting zijn semi harde penis. “Woon jij eigenlijk nog bij je ouders?” vraagt ze. Marc schudt zijn hoofd.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *